The Grand Journey — Part 2 :: The Bright Angel

The Grand Journey — Part 2 :: The Bright Angel
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
grandcanyon2OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERAgrandcanyon1
The temperature was great, the sun was very forgiving for most of the hike thanks to the cloud as I could not imagine doing this under 120 degrees weather. We detached our packs and explored off trail more than a handful of times. We were scrambling up some gigantic rocks that had been eroded by water for ages before eventually cracked and created all these smaller stones. There were boulders with walls so smooth as if it had been cut by laser. The innate monkey in our DNA seeped through and took over. With red sand and Mars-like terrain, we couldn’t hold our excitement and often time had to rely on suspecting looking rock not to break while maneuvering ourselves horizontally along the cliff with not much of a foothold for support. These canyons already have stories of a million years encapsulated within different layers of rocks, and I tried my best not to contribute anymore carbon information for the future geologists to speculate.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
 OLYMPUS DIGITAL CAMERA
We encountered two rangers herding the donkeys up the trail. He goes up and down everyday, supplying Bright Angel campground and Phantom ranch with its essentials. Shortly after, we were able to see the master artist that carved up this majestic canyon over millions of years for the first time, the Colorado River. It was a nice mid-hike reward, reminding us that we have come far. I found myself stopping often and trying to soak in this whole experience like a sponge. After descending through countless switchbacks, we were finally at the black suspension bridge to cross the river to Bright Angel campground.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The Colorado River

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
grandcanyon3
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
We picked our campsite based on two principles, close to the river and away from the shitter. After 5 hours of hiking, our body needed some help especially the neck, sacroiliac joints, ankles and knees. We adjusted each other on the bench and now feel like we were ready to tackle the North Rim. Bring your chiropractors along, they are such great assets to have.
grandcanyon5.pg
The dinner at Phantom Ranch was the best investment of the trip. Not only I saved some weight not having to carry extra food and cooking supply, 29$ for the best beef stew, EVER. They served their food family style where everyone would sit at the same table and share the courses. We got to converse with fellow hikers and found that they were from all over the world and only some of us were first timers. “Once you experienced the Canyon, the centripetal pull will bring you back here”, said the older lady who has been here more than 10 times.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
The mingling stopped when the staffs brought out gallons of beef stew and dared you to stuff yourself until you explode. They also served fresh salad and cornmeal for sides. Yummy !! I took up the offer and did some work to replenish myself and came very to close to passing out.  We were too full to go to sleep and beer wouldn’t have been enjoyable at that point. So we went for a night hike to the second suspension bridge with our companion, Glenlivet. Under the moon by the river, 12 years tales in a faraway European Oak cask were told in silence. The sweet taste of honey and apple at first, followed by spicy flavor coupled with the lingering smoky vanilla summed up each sip of pure satisfaction. The night sky which was overpowered by the moon earlier started to show her face. The one thing that I truly miss living in the city of light, Las Vegas. It ignited the sense of being and wonder and how much appreciation I have for life itself. The contemplation ceased when waves of cold air breezed through the canyon and sliced my skin, reminding me to take another sip before heading back to the tent.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
After breakfast, I went and meditate by the river by myself. The place of no cell phones, no appointments, no calendar, and no to-do list is my favorite. Time became irrelevant, you just go by the availability of sunlight and how hungry you are. It’s a good reset button for the operating machine of the human mind. I sat still, delighted. Mesmerized by nature’s lullaby, I was looking forward to this moment.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
The first part of Bright Angel trail was a really nice hike along the Colorado river before we cut in and up the canyon. There was a stream along the hike all the way up to Indian garden, which was a half way point and also a campground. Indian garden offered a sense of old time settlement. There were a few buildings, a bathroom, a stable and a stream. The first 4.5 miles was a gradual incline but the latter 4.5 miles wasn’t going to be, as we still had some major elevation gain to make up (about 3500 ft). This is the time where your legs get really heavy and the hiking poles came in handy. I blasted my ears with music and started ascending and eventually slipped in the state of no mind, where I was able to completely focus on each step and not hear what my legs had to say about me. In less than 2 hours later we were back up at the south rim. I can still remember the joy of getting hit by warm sunlight a few hundred feet before the trail ended.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
It was quite an adventure and an accomplishment. Unfortunately I didn’t get to explore more at the bottom of the canyon. There are waterfalls and different caves and many interesting sites worth visiting. It was quite sad that out of 5+ millions people that visit the grand canyon each year, making it the most visited national park in the world, most of them just watch from the rim and less than 1% actually experience the canyon itself. If you already make it to the rim of the Grand Canyon, just go down and hike it. Don’t miss out. Join the 1% club. Although our legs were dead and we walked like people who dropped his soap bar in a Leavenworth shower, we were humbled and enriched with a grand experience of a life time.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Advertisements

The Grand Journey — Part 1 :: The Descent to the Canyon floor

The Grand Journey — Part 1  :: The Descent to the Canyon floor
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
         After finishing up with all the medical records and laborious paperworks at the clinic, I headed home to join the rest of the expedition members. I pulled into the drive way Tokyo drift style, to find Marc, Bobby, and Tyler waiting impatiently for me. We quickly loaded all of our gears in the trunk of my seasoned G35, and off we went to the Grand Canyon state of Arizona, as another adventure begun.
white
We weren’t so sure what the weather was going to be like at this time at the Grand Canyon when Marc put in the request for permits five months earlier. Forecasts of rain shower, snow, and temperature as low as 19 F at night were posted throughout the week. 72 hours before departure, it became apparent that rain was certain for the next two days and a high chance it would continue into a good part of Saturday when we start hiking. Wet or dry, the rain was not going to stop us. But for me who had no rain gear besides a poncho, it was a slight let down. Equipped with non-waterproof hiking boots, my only solution was going to be plastic bags around my socks that I had prepared for but hoping not to use it. Sure as shit, it was raining all the way to Arizona and continued to rain throughout the night and our future was looking very grim. There will be some smelly pairs of feet and balls by the time we get to Bright Angel campground.
white
We awoke bright early the next morning and realized that the temperature was hovering around 35 F and this will probably be the coldest we’ll experience during this trip. That made us feel a little better as we were expecting it to be in the 20s. More importantly, the rain stopped after 2 days of down pour !! I reassured that my pack had all the essentials. That includes a tent, sleeping bag, sleeping pad, a couple extra base layers, poncho, food and water. I weighted my pack out to be around 25 lbs (which in hindsight, I could have made lighter by taking out some excess food supply). We headed to the lodge to grub on some breakfast to fuel up before the hike. We parked the car at Bright Angel lodge and took the bus to South Kaibab trail (7.1mile with NO WATER available :: make sure to supply yourself with plenty of water if you are to do this hike in the summer time as temperature can get up to lukewarm 120F).
20150130_235233_resized

Preparing the essentials

20150131_081146_resized

Sunrise on the south rim right outside of Bright Angel lodge

During the bus ride, the fog thinned out and the sky started to show blue. We weren’t prepared for the sight ahead as we jumped off the bus waving goodbye to the pro-chiropractic bus driver. The sea of clouds filled up to the brim of the canyons making the south rim appear to be floating in the sky. It was an amazing sight to see jagged canyon islands in an ocean of white clouds. This gave us an illusion of being on top of the summit when in fact we were about to descend down one of the largest earth crack in North America. This weather phenomenon is called cloud inversion. It involves a temperature inversion that fills the canyon with cold air while warm air lies above it, trapping the fog in between. Bobby pointed out that this is happened only twice in the last five years (we later met a fellow hiker, a flagstaff local who descended the canyon over fifty times and this was the first time he had ever seen it). This was already a better start than any of us had hoped for.
Canyon rim

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bobby in paradise

We descended through thick fog where we literally couldn’t see past the next switchback. The already wet trail quickly became puddles of mud and water infused with green donkey shit, like a bad smoothie (Hey! it’s Paleo!!! All you health freaks out there, give it a shot….. just kidding guys 🙂 )  With the weather being non-attractive the past few days and the Super Bowl event on Sunday, which non of us really cared for, the crowds were thinner than usual and we had the trail pretty much to ourselves. With no distractions (nothing to see), we descended down swiftly to the infamous Ooh Ahh Point, which was completely white out.
20150131_093838

20150131_094154_resized

20150131_101141

Poor trail condition due to the rain

Ooh Ahh point

Ooh Aah point

We headed on down to Cedar ridge where the fog started to open up slightly and we got the see the glimpse of the great canyon through the low hanging fog for the first time. The Grand Canyon of the West, the Mecca of National park for travelers around the world, appeared in front of our eyes. In that moment, anything that my mind was hanging on had vanished. All the problems or situations that the ego, “I”, have been living and thinking no longer mattered. I surrendered myself to the grand vista that stretched to the horizon in all three directions. I suddenly realized that this vastness of endless canyon ridges is essentially just a small scar on mother earth’s surface, a tiny planet on the edge of an average galaxy in the known universe. [to be continued…]
20150131_120900 (1)
OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Marc ponders on the rock

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Double pushups by the cliff. A good way to die. Do not attempt.

เมืองในหมอก

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

หลังจากออกมาจากป่าสนเร้ดวู้ด ก็มุ่งขึ้นเหนือไปเรื่อยๆ แวะตามรายทางเมืองเล็กน้อย ก็ยังได้บรรยากาศคล้ายเม็นโดซีโน่อยุ่ คงเนื่องด้วยเมืองเหล่านี้นั้นอยู่ริมมหาสมุทร  เวลาเดือนเอื่อยคนก็เดินอ่อย สไตล์แคลิฟอเนียชัดๆ ขับขึ้นเหนือเข้าเขตฮัมโบลท์ (Humbolt County) เป็นเขตที่ชุกชุมไปด้วยต้นเร้ดวูด โดยที่มีอุทยานแห่งชาติเร้ดวูด (Redwood national park) ตั้งอยู่ที่นี่ด้วย (คนละอันกับ Avenue of the giants)

 

ผ่านเมืองเล็กๆอย่างยูเรก้า (Eureka) เลยแวะที่ธนาคารโอนเงินให้ผู้มีพระคุณซะหน่อย คุยกับนายธนาคารเขาก็แนะนำร้านอาหารหลายร้านให้ แต่ว่าไม่ได้แวะไปเพราะตัดสินใจเดินทางต่อ เนื่องจากพึ่งออกมาจาก Avenue of the Giants ความอลังยังคาหัวอยู่ เลยอดไม่ได้ที่จะแบ่งปันกับนายธนาคารใจดีว่า เห้ย เราอิจฉานายนะเว้ยที่อยู่ใกล้เร้ดวูดขนาดนี้ (ประมาณ 45 นาที) ไม่น่าเชื่อว่าจะมีสิ่งที่อัศจรรย์ขนาดนี้ได้ในโลกนี้ เขาก็ทำหน้าสนใจมาก และก็ยิ้มเฝื่อนๆบอกว่าเชื่อมั้ยว่าเขาอยู่เมืองนี้มาสิบปีแต่ไม่เคยไปเลย เพราะว่าอยู่ใกล้เกิน !! ทุกครั้งที่จะไปเที่ยวหรือพักผ่อนเขาจะนึกถึงที่ไกลๆเสมอ เวลาที่ขับรถลงไปซานฟรานก็เลือกใช้ทางหลวงเส้นหลัก เพราะว่าใช้เวลาน้อยกว่า

โถ่เอ๊ย! เส้นผมบังภูเขาแท้ๆ มีของดีอยู่ข้างตัวกลับมองไม่เห็น จริงๆแล้วคนเรานึกอย่างนั้นจริงๆนะ ตัวผมเองก็ด้วย ส่วนคนไทยเราก็เหมือนกัน พอมีเงินมีเวลาในประเทศไม่เที่ยวกันต้องไปญี่ปุ่นหรือเกาหลี มรดกโลกอยู่เมืองไทยมากมาย ประเทศเพื่อนบ้านอย่างเขมรใกล้ๆถูกๆก็ไม่ไปกัน  สถานที่ สิ่งของและคนใกล้ตัวที่สวยงามกลายเป็นของตายที่สุดท้ายไม่ได้สัมผัส

Lost coast brewery – Eureka

Performing arts center – Eureka, CA

อีกข้อนึงที่น่าสนใจคือเขตฮัมโบลท์นั้นเป็นแหล่งที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยกัญชา เนื่องด้วยรัฐแคลิฟอเนียผ่านกฏหมายให้กัญชาใช้เพื่อเป็นยารักษาโรคได้ สามารถซื้อตามร้านได้ด้วยใบสั่งยาจากแพทย์ คนเลยปลูกกันเยอะแยะมากมาย ว่าแล้วก็แวะเข้าข้างทางกันหน่อยสำหรับเรื่องนี้ เป็นที่ถกเถียงกันอย่างแพร่หลาย(อย่างน้อยก็ในอเมริกา)สำหรับปุ๊นหรือกัญชานั่นเองว่าควรจะเป็นสารถูกกฏหมายหรือไม่

มารู้จักกัญชากันซักหน่อย กัญชาเป็นพืชสารพัดประโยชน์ที่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนนั้นใช้เป็นพืชพันธมิตรมาช้านานตั้งแต่สมัยก่อนพุทธกาล กัญชาใช้เป็นสมุนไพรในประเทศจีนร่วมห้าพันปีมาแล้ว การใช้กัญชากระจายไปยังอารยธรรมต่างๆ สู่อินเดียและ ตะวันออกกลาง จนกระทั่งยุโรปในภายหลัง กัญชายังใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาต่างๆในอดีตด้วย กัญชาเป็นพืชตระกูลเดียวกับปอและป่าน (hemp) ซึ่งเป็นพืชสารพัดประโยชน์คุณค่าเป็นอนันต์ ป่านนั้นเป็นพืชที่มีเส้นใยที่มีความแข็งแรงกว่าและนิ่มกว่าสำลี ในขณะที่ต้องการน้ำรวมทั้งพื้นที่เพาะปลูกและสารเคมีน้อยกว่าสำลี เหมาะสำหรับเครื่องนุ่งห่ม กระดาษที่แปรรูปจากป่านมีความแข็งแรงมากกว่ากระดาษทั่วไป ทั้งยังสามารถนำไปแปรรูปเป็นไฟเบอร์บอร์ดที่มีความทนทานสูง (รถยนต์ฟอร์ดคันแรกๆนั้นมีส่วนที่ใช้วัสดุแปรรูปจากปอและป่าน) เมล็ดปอและป่านและน้ำมันที่สกัดได้จากเมล็ดนั้นก็มีคุณค่าทางโภชนาการสูงสำหรับมนุษย์ นอกจากนี้ยังสามารถแปรรูปเป็นเชื้อเพลิงได้ด้วย

สารหลักในกัญชามีอยู่สองอย่าง คือ THC และ CBD สาร THC เป็นสารกล่อมประสาท ทำให้มีอาการ “ขึ้น” “เมา” หรือ “high” นั่นเอง ส่วนสาร CBD นั้นไม่ส่งผลต่อระบบประสาท มีคุณสมบัติในการรักษาโรคหลายโรค เช่นโรคมะเร็ง ลมบ้าหมู ลดการเจ็บปวด และอาการเครียดและตื่นกลัว และมีคาดว่ามีประโยชน์ต่อระบบต่างๆในร่างกายอีกมากมายที่ยังอยู่ในระหว่างวิจัย

เป็นที่น่าขันใจอย่างอนาถที่กฏหมายต้องห้ามของรัฐบาลอเมริกันนั้นเป็นผลพวงมาจากการต่อต้านชวนเชื่อที่ไม่มีนัยยะทางวิทยาศาสตร์แม้แต่น้อย ในประเทศอเมริกา คนที่ล็อบบี้กฏหมายต่อต้านกัญชาตอนต้นคือ วิลเลียม แรนดอลฟ เฮริสท์ เจ้าของกิจการหนังสือพิมพ์รายใหญ่และโรงงานไม้แปรรูปที่ในช่วงต้นสตวรรศ ที่ 1900 เฮริสท์ใช้กลวิธีโฆษณาหลอกลวงในสื่อของเขา โจมตีกัญชาต่างๆนานา โดยการประชาสัมพันธ์ข้อความเท็จต่างๆ เช่น กัญชาทำให้คนใช้ความรุนแรง และโยงอาชญากรรมของชาวแม็กซิกันหรือคนผิวดำต่างๆเข้ากับกัญชา ใช้ความกลัวและการเหยียดผิวของสังคม ผลักดันให้ปอและป่าน ซึ่งเป็นคู่แข่งของการทำกระดาษของเขานั้นกลายเป็นสิ่งผิดกฏหมายไปเฉยๆ พอผิดกฏหมาย คนก็หยุดตั้งคำถาม นักวิทยาศาสตร์ก็หยุดวิจัย ความรู้หายไปกลายเป็นความเชื่อผิดๆที่ติดปากคนสู่ลูกสู่หลาน

ปัจจุบันทางการแพทย์เริ่มมีการกลับมายอมรับถึงคุณประโยชน์ของกัญชาอีกครั้ง (ถูกกฏหมายในหลายรัฐ แต่ผิดกฏหมายรัฐบาลกลาง) แพทย์ใช้สำหรับผู้ป่วยมะเร็ง เพื่อเพิ่มความอยากอาหารและลดความเจ็บปวดเรื้อรัง โรคลมบ้าหมู หรืออาการชักแบบไม่ทราบสาเหตุ ต้อในตา อาการซึมเศร้า และต่างๆอีกมากมาย นอกจากนี้ยังมีกัญชาแบบที่มีสาร CBD รักษาโรคสูง และ THC น้อย ทำให้ใช้แล้วไม่เมาด้วย อาจจะเริ่มแปลกใจว่าเอ๊ะทำไมของดียังงี้ถึงยังผิดกฏหมายอยู่หว่า อ๋อ เพราะว่ามีกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่เช่นบริษัทคุกเอกชนและบริษัทยานานาชาตินั้นเขาถือลิขสิทธิ์ของยาที่เป็นมาตรฐานใช้รักษาอาการเหล่านี้อยู่ หากกัญชาเข้ามามีบทบาทมากขึ้น บทบาทของยาก็ลดลง เงินก็ลดลงตามไป และด้วยความที่กัญชาเป็นพืชที่มีตามธรรมชาติไม่สามารถจดลิขสิทธิ์ได้ก็ยิ่งทำให้กัญชานั้นดูอันตรายต่อรายรับของผู้ถือหุ้นมากขึ้นไปอีกนั่นเอง

หลายคนอาจสงสัย อ้าวแล้วคุกมันเกี่ยวอะไรด้วยวะ เรื่องของเรื่องคือ ประเทศลุงแซมนี้เป็นทุนนิยมสมบูรณ์แบบ คุกก็ถือว่าเป็นอุตสาหกรรมชนิดหนึ่ง จึงไม่แปลกที่ประเทศอเมริกาเป็นประเทศที่มีประชากรถูกขังคุกมากที่สุดถ้านับเป็นจำนวนเปอร์เซนต์ (เกือบ 1 % หรือ สองล้านกว่าคน, ว้าว มากกว่าจีน กับ รัสเซียอีก) โดยมีบริษัทสองบริษัทผูกขาดเป็นเจ้าของคุกกว่า 75% ของประเทศ อ้าว แล้วบริษัทเหล่านี้ทำเงินยังไง???…. ถูกต้องแล้วคร้าบ !!! ตามจำนวนประชากรคนถูกคุมขังในคุกโดยมีลูกค้าก็คือรัฐบาลนั่นเอง แล้วการที่กัญชาถูกจัดเป็นสารต้องห้ามที่มีบทลงโทษรุนแรงเท่ากับ โคเคน หรือ เฮโรอีน ก็ทำให้ประชากรผู้ถูกคุมขังนั้นมากขึ้นไปด้วย เริ่มจะเชื่อมต่อจุดได้รึยังครับ พอตามเงินไปก็จะเห็นอะไรๆชัดขึ้นเนอะ ใครสนใจจะเป็นเจ้าของธุรกิจที่ทำเงินมหาศาลบ้างครับ ทุกทุกครั้งที่มีวิญญาณมนุษย์ถูกขังเข้ากรง ไม่ว่าจะสมควรหรือไม่ เงินในบัญชีของคุณก็จะเด้งขึ้น ปึ๊งๆๆ เป็นลูกอมโดนคอมโบในแคนดี้ครัชเลยทีเดียว

โพสนี้จะมืดไปไหนวะ กลับมาที่เมืองริมชายฝั่งทะเลกันดีกว่ามั้ย บรรยากาศในตอนเช้านั้นก็ไม่ต่างกับเม็นโดซีโน่วันก่อนมากนัก หมอกหนาๆ ฟ้าหม่นๆหน่อย ประชากรฮิปปี้ในเขตฮัมโบลท์นี้มีสูงมาก เพราะฉะนั้น เดินไปไหนมาไหนก็จะไม่แปลกที่จะได้กลิ่นกัญชาลอยอยู่ในอากาศ จนบางครั้งก็แยกไม่ออกว่าจริงๆแล้วเป็นหมอกหรือควันกันแน่ (นึกถึงเพลงพี่เบิ๊ดขึ้นมาทันใด) ร้านรวงต่างๆมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ร้านแบรนด์สากลนั้นหาไม่ได้ในแถบนี้ ถ้าเดินเล่นอยู่ตามถนนในเมืองอาร์เคต้า (Arcata) จะเจอร้านประมาณนี้

ร้านอาหารเพื่อสุขภาพ ร้านศิลปะ ร้านกาแฟ ร้านหนังสือ ร้านแผ่นเสียง Vinyl และเพลงย้อนยุค โยคะสตูดิโอ ร้านขายจักรยานและอุปกรณ์เอาท์ดอร์ ร้านขายบ้องยาสูบ โรงหนัง ร้านพิซซ่า ตรงกลางเมืองจะมีสวนสาธารณะจตุรัสที่เรียกว่า พลาซ่า (พบเห็นได้ในเมืองที่ได้รับอารยธรรมสเปน) ถ้าอากาศดีก็จะมีคนนอนอาบแดด นั่งเล่นกับหมา เอาเสื่อมาปูนั่งกินไวน์อ่านหนังสือกัน

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

เดินไปเรื่อยๆ เห็นคนเยอะแยะต่อแถวหน้าโรงหนังปรากฏว่าเป็นเทศกาลภาพยนตร์แบนฟ์ (แบนฟ์ เป็นชื่อเมืองรีสอร์ทในแคนาดาที่คิดว่าจะไปพอดี ช่างบังเอิญเหลือเกินเลยต้องเข้าไปสำรวจซะหน่อย) แต่เผอิญว่าตั๋วขายหมดแล้ว เลยตัดสินใจยืนรอเผื่อมีคนมาขายตั๋ว ยืนคุยกับชายชื่อเยอรมันชื่อโรม ที่รอซื้อตั๋วเหมือนกัน เขาก็เล่าให้ฟังว่าเป็นคนทำซาวด์ให้วงดนตรีชื่อดังวงหนึ่ง จำไม่ได้ว่าชื่อวงอะไร เขาตามวงเดินทางไปทัวร์ทั่วโลกแล้วก็มาหยุดที่แคลิฟอเนีย หลังจบทัวร์เลยมาพักแอ่วเล่นที่อาร์เคต้าสักสามเดือน ว่างั้น ที่เลือกเมืองเล็กๆเพราะชอบโต้คลื่นและก็ชอบคนน้อยๆ สิ่งที่เขาชอบที่สุดเกี่ยวกับเมืองนี้คือ ความเป็นมิตรของผู้คนในเมืองน้อยๆ มันอบอุ่นกว่าเมืองใหญ่ๆ หลายที่เขาเคยอยู่ในยุโรป ทั้งที่คนเป็นล้านความหนาแน่นสูง แต่ช่องว่างของความสัมพันธ์ระหว่างคนกลับมากออกไปจนแทบจะกลายเป็นความวังเวง ฟังแล้วนึกถึงคอนโดสูงใหญ่ในเมืองหลวง อัดคนไว้มากมายในอาคารเดียวกัน แต่ถูกซอยออกให้เหลือเป็นพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆ คนเป็นร้อยเป็นพันเข้าออกอาคารเดียวกันเพื่อซุกหัวนอน บางคนอยู่ใกล้กันแค่ผนังแบ่งเป็นปีๆ อาจจะแค่เจอกันบนลิฟท์หรือทางเดินอย่างคนแปลกหน้าบ้างเป็นครั้งเป็นคราว ในขณะที่คนเมืองเล็กๆเมืองนี้นั้น ทุกครั้งที่เดินสวนบ่อยครั้งจะได้รับรอยยิ้มต้อนรับและสัมผัสถึงแววตาอันอบอุ่น ที่อาจจะถามไถ่ว่าเป็นยังไงบ้างสบายดีมั้ย สิ่งเล็กๆน้อยๆที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงอะไรเลยที่จะมอบให้กัน แต่กลับเพิ่มกลับพลังชีวิตได้ขนาดนั้น เป็นเทคนิคในการใช้ชีวิตในสังคมที่ดีเพิ่มคุณภาพชีวิตต่อวันให้แก่กันและกัน ควรค่าแก่การรณรงค์เป็นอย่างยิ่ง

ซักพักมีคนเดินมาบอกว่า มีตั๋วใบนึงใครจะเอา มองหน้ากันก็เลยตกลงมอบให้โรมไป โรมก็ใจดีบอกว่าเดี๋ยวจะยืนรอเป็นเพื่อนเผื่อจะมีตั๋วเข้ามาทักทาย ยืนรออยู่ซักพักก็ยังไม่มีตั๋ว จึงขอตัวบอกลาโรมเพื่อที่จะเดินทางต่อไปยังเมืองต่อไป…

สู่ Crescent City !!!

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA






A piece of Mendocino

Monika's little birds

Sacred gathering

 

Just a little less than 4 hours drive to the north of San Francisco

Just a little less than 4 hours drive to the north of San Francisco

Let’s back track a bit.

As I was driving up Highway 1, I was approaching Mendocino. I have heard a lot of this little town from various friends and that was the reason I had to stop and check it out.

Let me introduce you to Mendocino, a small town on the northern coast of California. The only town on California coast that is declared a National Historic site. I’ve come to learn that the town is the byproduct of a shipwreck accident back in the 1850s. Survivors of the wreck were forced to settle here in the early days. The city has a law that requires every new building to maintain an original architectural style of the late 1800s. The vibe of the town jives well with the rolling fog of the coast creating such tranquil elation. Along with that there is a certain satisfying smell of coffee in the air and the sound of waves washing up the rocky shore in the distant background. This truly a very charming atmosphere, almost hypnotic in way, and I say is perfect for the brewing of creativity and peace of mind in the same cup. That could be the reason that Mendo is home to numerous artists and musicians.

A fully expressive Chinese style house with bold colors displaying wealth and power.

A fully expressive Chinese style house with bold colors displaying wealth and power.

Water tower

Water tower

I came across a old tiny cottage engulfed plants and surrounded by pottery. Stood there in front was a sign visible in bright orange that read “The bird house”. There I met Monika, a sculptor specializes in birds. All she does is making these tiny ceramic birds. She also custom make them according to your request. Monika is originally from Eastern Europe, came over to study in America. She went to an art school and fell in love with the work of sculpturing. She said she knew right away what she wanted to do. She followed her bliss and never looked back. Her passion comes alive through the birds. Each of them are similar but a bit different.  She also has a son who is currently live in Thailand… synchronicity ! So we got to chat around for a bit more and I ended up ordering a cardinal from her. Haha. That’s what you pay for right? not the actual bird but the humanity behind it. 🙂

In front of the bird house.

Another look at the bird house.

Bird house covered in greens.

เม็นโดซีโน่

ย้อนกลับไปสักนิดที่เมืองน้อยติดทะเล ก่อนเข้าสู่ป่าเร้ดวูด(ป่าสนพันปีในโพสที่แล้ว) ที่แวะเมืองนี้เพราะได้ยินชื่อเสียงมานาน จากรูมเมตว่าเป็นเมืองมหาชิลที่ควรจะไปแวะ เป็นที่ที่คนเมืองหลบความวุ่นวายไปชาร์จแบตและพักผ่อนหย่อนก้นกัน เมืองนี้เกิดขึ้นโดยอุบัติเหตุ
หรือความบังเอิญที่เรือเดินสมุทรดันมาล่มอยู่แถวชายฝั่งทะเลนี้ในช่วงปี 1850 ผู้รอดชีวิตหอบร่างขึ้นฝั่งและตั้งรกรากจนกลายเป็นเมืองที่เห็นกันในปัจจุบัน หากไม่มีวิกฤติวันนั้นก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นเม็นโดซิโน่ในวันนี้ (อ้ะ..)

someones' garden

someones’ garden

ส่วนหนึ่งที่ทำให้เม็นโดซิโน่มีเสน่ห์ในตัวเองสูงคือที่ตั้งของเมือง ทิศตะวันตกคือมหาสมุทรแปซิฟิกอันกว้างใหญ่ ทางทิศใต้มีธารเล็กธารน้อยที่ไหลลงสู่อ่าวน้ำเค็ม ด้านทิศเหนือและตะวันออกนั้นรายล้อมไปด้วยป่าไม้และภูเขา นี่มันสวรรค์ของที่กบดานชัดๆ?! บรรยากาศสุนทรีแบบนี้ได้ดึงดูดคนบางจำพวกเข้ามา… คนพวกที่ต้องการความเป็นส่วนตัวสูง..ลองเดาซิว่าพวกไหน… ใช่แล้ว..พวกติสแตกนั่นเอง ! เม็นโดฯดึงดูดนักศิลปะนักเขียนและนักดนตรีเข้ามาสุมหัวกันอาศัยอยู่มากมาย ทั้งๆที่ประชากรนั้นมีอยู่แค่ ไม่ถึงพันคน แต่มีแกเลอรี่ ร้านศิลปะ ร้านดนตรี กว่าสามสิบร้าน!! เมืองนี้จึงมีเทศกาลดนตรี เทศกาลศิลปะ และเทศกาลนู่นนี่ อยู่ทุกเดือน บรรยากาศเมืองชิลมากๆ คนที่นี่เดินช้า เวลาเดินช้ายิ่งกว่า อารมณ์ประมาณว่า ฉันมีความสุขได้โดยที่ไม่ต้องทำอะไร และไม่รู้สึกผิดด้วย ต่างกับคนเมืองที่มักจะคิดว่าต้องทำอะไรอยู่ตลอดเวลา สิ่งปลูกสร้างใหม่ๆ ถูกออกกฏให้คงรูปสถาปัตยกรรมเดิมของยุคปลาย 1800s ไว้ ทำให้รู้สึกเหมือนกึ่งย้อนเวลากลับไปในยุคเริ่มตั้งรกรากเมื่อเดินเล่นอยู่บนถนนหลักที่มีอยู่ทั้งสามเส้น ถนนเต็มไปด้วยร้านรวงน่ารักๆมากมาย ทั้งร้านขายของเก่า ของแต่งบ้าน ร้านเพลงคลาสสิค เบเกอรี่ทำเอง ทั้งกลิ่นของกาแฟหอมกรุ่นในอากาศกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งผาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ความสุขของคนท้องที่แทบจะท่วมล้นออกไปมาใส่เมื่อได้สัมผัสกับรอยยิ้มและแววตา ทำให้ผมแอบอิจฉาว่า นี่พวกคุณได้กินอยู่ในที่แบบนี้เลยหรือวะะะะ เยี่ยมจริงๆ 🙂

The vintage looking water tank..

The vintage looking water tank..

A tiny store selling modern art next to the water tower.

“The Water Tower” A tiny store selling modern art.

เดินผ่านกระท่อมน้อยที่แทบจะถูกกลืนไปโดยหมู่แมกไม้หน้าร้าน หน้าบ้านมีป้ายเล็กๆสีแสดเขียนไว้ว่า “Bird House” ,  เลยอดที่จะเข้าไปชมไม่ได้ ข้างในนั้น มีนกเป็นพันตัวครับ นกเซรามิคผลงานของโมนิก้า เจ้าของร้านชาวยุโรปตะวันออกที่โบยบินจากบ้านเกิดมาไกล คุยกันไปมา เลยได้รู้ว่าว่าเธอมีลูกชายที่อาศัยอยู่ที่กรุงเทพฯ และเธอชอบเมืองไทยมาก เธอจบศิลปะมา และก็หลงไหลในงานปั้นเซรามิค เธอจึงหลับตาตามฝันมาเรื่อยๆ จนมาลงเอยในที่ที่อยู่ในปัจจุบัน ปั้นนกน้อยแบบบรรจงทีละตัว ทีละตัว ทีละตัว … สุดท้ายก็โดนไปหนึ่งตัวโดยละม่อม โดยที่บอกกับตัวเองว่า ไม่ได้ซื้อนก แต่ซื้อเรื่องราวความเป็นมนุษย์ที่แฝงอยู่ในนกของเธอต่างหาก 🙂

ปล. เสียดายไม่มีรูปคนท้องที่เลย 😦

ceramic birdies family

ceramic birdies family

 

 

 

A piece of Mendocino

The home of the gentle giants – สู่ป่าสนพันปี

The Avenue of the Giants

Encounter

Soundtrack ::

about 6 and a half hours from San Francisco using the slower highway 1 along the coast

about 6 and a half hours from San Francisco using the slower highway 1 along the coast

The drive along the coast of California that one must not miss is The Avenue of the Giants. The avenue is a 31-miles road that runs parallel with highway 101 cutting through the heart of the Redwoods forest (part of the Humboldt Redwoods State park). There, you get to experience the presence of the trees who lived before the building of Barcelona, through the rise and fall of Genghis Khan or even Jesus Christ. I think we have a lot to learn from these giant trees. The tree’s top three nemesis are insects, fungi and fire. The natural chemical compounds in the redwoods make them insects and fungi resistant. The redwoods bark can be up to 20 inches thick, makes it resistant to fire. The unwavering trunk allow them to withstand strong wind and floods, making these trees near “immortal”. Ask these trees about life, they sure know a thing or two, at least how to survive for thousands of years. Driving down the avenue with ‘Nara’ by E.S. Posthumus playing in the background seeing the tree a size of a small house along the way gave me chills down my spine.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

In the redwoods forest you find an abundance of life. Plant life prospers when an old giant falls. Near infinite amount of rainfall offers the main ingredients to life which is water. By emitting up somewhere between 500-1000 gallons of moister into the atmosphere per tree, the forest has the power to create its own rainfall and recycle the water. The soil is so rich with nutrients from the pine leaf and cones. A whole another world exists up in the tree canopy and branches. There are species of rodents and insects, who for his whole life, never come down to the forest floor.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Being in the redwoods offer a different level of peace and serenity. Scorching sun in the midday becomes soft tiny rays of light illuminating the forest floor. Time slows down and you start to notice more details the forest has to offer. All they know, despite the mundane human conflict, is how to live and grow, continuously. Throughout its lifetime, the redwoods are the support of many animals and plant life for food, shelter, and water. The more it gives, the more the forest give back and the more it grows. Even after it dies and falls, it becomes the most nutritious food for the forest. It is an example of the ultimate do-gooder karmic-free life that quiescently abiding for eternity. Very buddha-like if you ask me.
The redwoods reach for the stars in the sky. The champion coast redwood, one of the tallest trees in the area, stands about 375ft tall, weights over 1,000,000 lbs. Standing right next to a tree that big certainly gives one a new perspective. First, how small you are, secondly how small your problems are. It is an astonishing fact that not until the last hundred years that we were able to build anything higher than 300 ft. Meanwhile, there are millions of acres along the Pacific northwest housing these gigantic trees for centuries and yet, no one makes a fuss about it.

Standing tall

Stand tall

The campground there was arguably the best campground I have camped on. It provides a full facility bathroom. The campsites are separated enough to allow some privacy but yet close enough where you can go and meet and greet with your neighbors. When you are there, you feel honored to be sleeping on the foot of these giants. You really feel the spirit of the forest, followed by the peaceful state of mind that is hard to be found else where. Spending some time underneath the redwoods is one of the most amazing experience one can have with nature. Especially if you happen to be close to the Sierras, this is an absolute must!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Abandoned throne

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

ถ้าคุณได้มีโอกาสขับรถเล่นเรียบชายฝั่งทะเลของแคลิฟอร์เนียต้องไม่พลาด The Avenue of the Giants,  เส้นทางขนาน ทางหลวงเส้น 101 ยาวประมาณ 50 กิโล ตัดผ่านใจกลางป่าที่มีต้นไม้ยักษ์เร้ดวูด (Redwoods) เรียงรายอยู่ริมสองข้างทาง และมีที่สำหรับตั้งแคมป์กว่า 250 ที่ ในสามจุดที่ให้ตั้งแคมป์ระหว่างทาง

ต้นเร้ดวูดนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอายุมากที่สุดชนิดหนึ่งในโลก หลายต้นนั้นอยู่มาก่อนการสร้างกรุงบาเซโลน่าหรือนครวัดนครทม ได้เห็นวัฐจักรการดำรงและล่มสลายของหลายอาณาจักร ถ้าเป็นคนก็ต้องเรียกว่าเป็นโคตรปรมาจารย์ หรือ มหาทวดเป็นอย่างน้อยๆ การขับรถไปตามถนนอย่างช้าๆ มองต้นไม้ใหญ่เท่าบ้านอยู่ริมทาง พร้อมกับเปิดเพลง Nara ของ E.S. Posthumus ไปด้วยนี่ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในหนังแฟนตาซีประมาณ The Lord of the Rings จริงๆ โดยเฉพาะตอนเสียงขลุ่ยบรรเลงมานะ ซึ้งจนขนลุกวาบๆเลยให้ตายสิ

ภายในป่าเร้ดวูด คุณจะได้รู้สึกถึงความมีชีวิตชีวาของสิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ในป่า พืชพันธุ์น้อยใหญ่แย่งกันเติบโตในแถบที่ฝนตกชุกทั้งปี ต้นเร้ดวูดคายความชื้นออกมาโดยเฉลี่ยต้นละ 1500-4000 ลิตรต่อวัน ! จำนวนน้ำมากมายมหาศาลนั้นทำให้ป่าเร้ดวูดนี้สร้างฝนให้ตัวเองได้ ดินบนพื้นป่าเต็มไปด้วยธาตุอาหารมากมายจาก ใบสนและก้านสนจำนวนนับไม่ถ้วน มีสัตว์หลายสายพันธุ์ที่ตลอดทั้งชั่วอายุไขใช้เวลาอยู่บน “บ้านต้นไม้” และไม่เคยลงมาเหยียบพื้นดินเลย

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The Fallen Giant

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

A tumor?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

แสงแดดที่แผดเผาโลกภายนอก ถูกกรองลงมาจนกลายเป็นลำแสงอ่อนๆ เมื่ออยู่ภายใต้ร่มไม้ของสนยักษ์ ได้รู้จักคำว่า “ร่มเย็น เป็นสุข” อย่างแท้จริงก็วันนี้แหละ สนยักษ์ที่ไม่สนว่าโลกจะเป็นอย่างไร เพราะในตัวมันนั้นสามารถกันแมลง กันเชื้อรา กันไฟ กันลม กันน้ำได้!! นี่แกเกือบจะเป็นอมตะอยู่แล้วนะ ! สิ่งเดียวที่รู้จักคือการเติบโตอย่างไม่หยุดยั้ง ชั่วชีวิตของต้นสนแต่ละต้นนั้นให้ที่พักพิง อาหาร และ น้ำ แก่สัตว์น้อยใหญ่นานาพัน ยิ่งให้ ก็ยิ่งได้รับ เพราะระบบนิเวศน์ก็คือวงจรที่มีกฏกำหนดอยู่ แสดงให้เห็นว่าการพึ่งพาอาศัยกันไม่เพียงแค่สำคัญแต่ว่าขาดไม่ได้ แม้ว่าจะเป็นสนพันปีก็ยังต้องการรับบำรุงรักษาจากสัตว์เล็กสัตว์น้อย และเมื่อต้นไม้ตายลงการล้มของต้นไม้แหวกฟ้าให้มีแดดส่องลงมามากขึ้น ส่วนตัวต้นไม้เองก็ถือว่าเป็นอาหารบัฟเฟ่ต์มือใหญ่ที่สุดที่พื้นป่าจะได้รับ เป็นการให้ครั้งสุดท้าย ของชีวิตที่เป็นผู้ให้อย่างแท้จริง
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
ยืนแทบเท้าต้นเร้ดวูดสูงชะลูด เงยหน้าพร้อมอ้าปากหวอ เพราะว่าไม่เคยเห็นวิวอะไรอย่างนี้มาก่อน ลำต้นที่แทบจะแทงทะลุท้องฟ้ามีใบอ่อนของไม้เลื้อยพันอยู่รอบต้น และกิ่งก้านที่แตกตัวออกเป็นคาไลโดสโคป ร้อยๆพันๆหมื่นๆ ก้าน พร้อมกับแสงอาทิตย์ทะลุลงมาผ่านรอยห่างระหว่างใบให้เห็นเป็นลำแสงเนียนๆ นี่มันเปรียบค่าไม่ได้จริงๆ ความกระจ้อยจิ๋วนั้นไม่ใช่แค่ความรู้สึก เพราะความเป็นจริงที่คนที่สูงที่สุดในโลกที่ว่าสูงๆยังสูงไม่ถึง 2% เมื่อเทียบกับต้นไม้เหล่านี้ (ต้น Champion Coast Redwood สูง 114 ม.) สิ่งที่เล็กตามลงไปด้วยก็คือปัญหาของคุณ จนทำให้อยากจะหัวเราะดังๆ นี่คือข้อดีของการใกล้ชิดธรรมชาติ มันเหมือนการกดปุ่มรีเซ็ทอย่างดี และล้าง desktop ให้คุณจนเหลือแค่แก่นที่สำคัญ กิจกรรมที่ดีภายในป่า คือการนอนหงายบนหมอนใบแห้งๆนุ่ม มองนกมองไม้ และปล่อยให้เวลาไหลไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ฉันจะค่อยๆเลื้อยขึ้นไปถึงท้องฟ้า

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
ค่าค้างแรมราคาคืนละ 20$ เหมือนจะแพงถ้าตัดสินจากภายนอก แต่พอเข้าไปอยู่แล้วกลายเป็นถูกไปเลย เพราะว่าจะมีกี่ครั้งในชีวิตที่สามารถไปนอนอยู่เบื้องเท้าของต้นไม้ยักษ์เหล่านี้ คิดเสียว่าเป็นค่าสนับสนุนดูแลอนุรักษ์ป่าให้คนรุ่นหลังได้ประจักษ์ ที่ตั้งแคมป์ห่างกันพอให้มีความเป็นส่วนตัวแต่ก็ใกล้กันแบบที่สามารถไปทักทายแสดงความรู้จักกับเพื่อนบ้านได้อย่างไม่เคอะเขิน ห้องน้ำมีที่อาบน้ำอุ่น เทรลต่างๆก็อยู่ไม่ไกลจากที่พัก สามารถเดินเท้าไปสำรวจได้ รู้สึกเหมือนเดินอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์ที่ทุกอย่างใหญ่ยักษ์ไปหมด ยังกับโดนไฟฉายย่อส่วนของโดราเอม่อนยังไงยังงั้น หากใครมาแวะผ่านตอนเหนือของแคลิฟอเนีย ควรจะไปสัมผัสอย่างยิ่ง

OLYMPUS DIGITAL CAMERA